40    Hokjesdenken

#TransIsBeautiful
Nina van Bruggen

Waarom we niet meer naar Kenia op vakantie gaan
Vince de Jong

Taalgebruik
Jetty Bergsma

Categories and labels in emergency governance
Polly Pallister-Wilkins

Wij versus zij: Onderzoek naar (zelf-)stigma bij lepra
Stephanie van Dongen

Column: De pingpongbal en haar auteurs
Lianne Cremers

colofon  issn 1879-8144  16 september 2015

Alle edities   Vakgebieden            
English   Over Blind       Vacatures
Volg ons:               
© 2004–2017 Blind    disclaimer   cookies

 

BLIND
40
 online interdisciplinair tijdschrift  
BLIND 40
alle edities      



zoeken + vakgebieden       



random editie       



vorige editie       



volgende editie       
naar boven       

Lianne Cremers doet een interdisciplinaire PhD in Medische Antropologie en Public Health aan het AMC, Amsterdam. Zij kijkt naar het functioneren van tuberculose programma's in Gabon, Zambia en Zuid-Afrika en de ervaring hiermee van patiënten. In deze column reflecteert ze op haar worsteling met de interdisciplinariteit van haar onderzoek.


Lees de column

BLIND 40 - Hokjesdenken
sluiten

Hoofdredactie

Annefleur Langedijk


Redactie

Annefleur Langedijk
Esther Visser
Vince de Jong
Will van Houten (corrector)

Schilderijillustraties
Landschip


Redactieraad

dr. B. Kruithof
prof. dr. F. van Vree
drs. L. Wenting
drs. M. Keestra
drs. S. Sitalsing


klik hier voor huidige redactie


sluiten

De pingpongbal en haar auteurs

              
alle bijdragen van deze auteur
korte inleiding & meer over de auteur
all articles by this author
short intro & about the author
column door Lianne Cremers

‘Ziet er goed uit. Laatste puntjes op de i en dan wil ik het morgen indienen,’ zegt de professor infectieziekten.

‘Ik begrijp waar je heen wilt, maar als je dat woord gebruikt, zou je toch dat ene boek moeten lezen en deze drie artikelen en je iets meer verdiepen in het debat,’ adviseert de antropoloog.

Mijn PhD-begeleiders zijn inspirerend en goed in hun werk, maar hun adviezen lijken soms lijnrecht tegenover elkaar te staan. Ondertussen ben ik net een pingpongbal die tussen hun disciplines heen en weer stuitert, waarbij ik hardnekkig probeer zowel het kastje als de muur te ontwijken: geneeskunde versus antropologie, aanbevelingen versus reflectie, efficiëntie versus grondigheid, duidelijk taalgebruik versus jargon, snel versus langzaam. Deze versimpelde dualiteit lijkt overdreven, maar weerspiegelt in elk geval mijn beleving van interdisciplinariteit.

Ik dacht dat de grootste uitdaging van een interdisciplinair onderzoek zou bestaan uit het verwerken van de hoeveelheid informatie waar een onderzoeker mee wordt geconfronteerd. Uiteindelijk worstelde ik het meest met het combineren van twee verschillende werelden met elk een eigen logica, taal en cultuur. Niet wetend dat disciplines zoveel meer belichamen dan hun onderwerp doet vermoeden, stond ik opeens voor de taak om deze twee werelden samen te smelten tot één geheel in de vorm van gestroomlijnde artikelen.

Maar hoe?

Het voordeel is dat ik kon terugvallen op de open houding van mijn begeleiders en hun nieuwsgierigheid naar de ‘andere’ discipline. Hierbij voelde ik me soms een beetje als de vertaler, omdat ik in bepaalde gevallen gedrag of taalgebruik wilde verduidelijken en daarmee enig onbegrip of irritatie de wereld uit helpen. Kort gezegd, er werd veel gecommuniceerd om voor iedereen de cultuurschok te verzachten.

Het mooiste voorbeeld van deze spanning kwam naar voren in een kort en krachtig mailtje van mijn ene begeleider, geadresseerd aan de andere begeleider. Ik stond in de cc. Hij merkte op dat de ander nooit mee schreef aan artikelen en enkel commentaar leverde. Door deze mailwisseling ging ik op onderzoek uit en kwam ik erachter dat een antropoloog haar artikel ‘alleen’ schrijft, enkel geholpen door advies van haar begeleiders. Want, vroegen mijn antropologische collegae mij, hoe kan antropologisch onderzoek, waarbij een onderzoeker voor maanden een nieuwe wereld in duikt en een intense band opbouwt met haar respondenten, een gedeelde ervaring zijn? En mocht dit al mogelijk zijn, hoe kan men dan deze gedeelde ervaring vervolgens op een eenduidige manier op papier zetten?

Ik ging ook eens bij mijn medische PhD-collegae navragen hoe de vork nu precies in de steel zat. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik het beste verhaal ooit hoorde om het grote verschil tussen de medische en antropologische wereld qua auteurschap te beschrijven: Er was eens een arts die zijn artikel niet gepubliceerd kreeg, totdat hij een tweede auteur toevoegde. De naam van zijn hond.



Auteur: Lianne Cremers


           


Lees nóg een artikel over

antropologie

geneeskunde

interdisciplinariteit


of lees verder in

Alle edities   Vakgebieden  
             

                   

Reageren





De redactie behoudt zich het recht voor om reacties in te korten of te verwijderen indien daar reden toe is.

Wilt u op de hoogte gehouden worden van nieuwe edities en activiteiten van Blind? Meldt u aan voor onze digitale nieuwsbrief: