45    Geheugen

De plasticiteit van ons geheugen
Frank van Vree

Herinneringen aan angst
Loes Knevel

Memory engrams – physical substrates of memory in the brain
Esther Visser

Het geheugen in je spieren: onthouden spieren dat je gesport hebt?
Willem Hoogaars en Richard Jaspers

Publieksgeschiedenis als herinneringscultuur
Alexandra Bemelmans

Column: Oma
Annike Bekius

colofon  issn 1879-8144  5 januari 2017

Alle edities   Vakgebieden            
            English   Over       Vacatures
 

BLIND
45
 online interdisciplinair tijdschrift  
BLIND 45
alle edities      



zoeken + vakgebieden       



random editie       



vorige editie       



volgende editie       
naar boven       

Hoe komt het dat er zo'n discrepantie is tussen het streven van de overheid − financiële zelfredzaamheid van beide partners − en de realiteit van gezinnen? Een belangrijke reden is dat de keuzes rond werk-zorgverdeling worden gemaakt op het moment dat het huwelijk nog goed is.

Bregje Dijksterhuis werkt naast haar advieswerk aan het Lectoraat Legal Management, van de Hogeschool van Amsterdam, als projectleider onderzoek en als docent. Ze schrijft graag en is de winnaar van de eerste columnistenwedstrijd van Blind.


Lees de column

BLIND 45 - Geheugen
sluiten

Hoofdredactie

Annefleur Langedijk


Redactie

Annefleur Langedijk, hoofdredacteur
Annike Bekius
Elise Langedijk
Esmee Schouten
Esther Visser
Hedwig Ens (eindredactie)
Will van Houten (eindredactie)

Beeld:
Thomas Briggs


Redactieraad

dr. M. Dekker
dr. M. Keestra
drs. S. Sitalsing
prof. dr. F. van Vree
drs. L. Wenting


klik hier voor huidige redactie


sluiten

Armoedeval na scheiding en interdisciplinaire wetenschap

      
alle bijdragen van deze auteur
korte inleiding & meer over de auteur
all articles by this author
short intro & about the author
column door Bregje Dijksterhuis

De To-do-lijst van werkende vrouwen is eindeloos. Ik moet zoal interviews met rechters uitwerken, BTW-aangifte doen, een vriendin bellen die bijna gaat bevallen, de oude buurvrouw op de koffie vragen, een verjaardagstraktatie voor de school van mijn kind maken; soms kan ik het echter niet eens opbrengen om een been te bewegen. Dit is de dagelijkse realiteit als carrière-moeder. Werkende vrouwen zijn het schoolvoorbeeld dat de politiek in haar achterhoofd heeft bij het ontwerpen van nieuwe regelgeving; naast je gezin ben je als vrouw financieel zelfstandig, maak je carrière, en lever je een bijdrage aan het maatschappelijke debat.

Het alternatief − de één zorgt, de ander werkt − brengt grote financiële risico's met zich mee, mocht je in de toekomst gaan scheiden. Alimentatie compenseert zelden het verschil in inkomen tussen ex-partners. De Emancipatiemonitor 2016 laat zien dat de koopkracht van vrouwen, bij wie de kinderen wonen, na een echtscheiding met 23% daalt − mannen gaan er na een scheiding 10% in koopkracht op vooruit. Dit menselijk leed zie ik terug in interdisciplinair onderzoek: moeders worden na een scheiding onder bewind gesteld vanwege problematische schulden; ex-partners voeren grimmige rechtszaken over de hoogte van de alimentatie.

Hoe komt het dat er zo'n discrepantie is tussen het streven van de overheid − financiële zelfredzaamheid van beide partners − en de realiteit van gezinnen? Een belangrijke reden is dat de keuzes rond werk-zorgverdeling worden gemaakt op het moment dat het huwelijk nog goed is. De CBS-gegevens laten echter zien dat juist in de leeftijdsfase van 35-50 jaar zeker een derde van de huwelijken sneuvelt − het CBS bevestigt de clichés over de midlifecrisis. Voor vrouwen is scheiding − na overerving – één van de grootste risico op armoede.

Hoewel het vanuit mijn expertise bezien wonderlijk is dat vrouwen nog steeds massaal een dergelijk risico nemen, begrijp ik het vanuit mijn persoonlijke ervaring wel. De keuze voor een dubbel fulltime werkend ouderschap vereist flexibiliteit en organisatievermogen; differentiatie tussen de twee partners in werk en zorg voor de kinderen heeft haar voordelen, en slechts 4% van de Nederlandse bevolking blijkt een fulltime werkende moeder acceptabel te vinden. Zolang het huwelijk in stand blijft, is het gezin als eenheid bovendien financieel zelfredzaam.

Voor mij persoonlijk is de keuze om fulltime te werken het meest aantrekkelijk – door het gedachtegoed van De Beauvoir kan ik mij ontwikkelen in mijn werk en financieel zelfstandig zijn. De Beauvoir had echter weinig oog voor de dilemma’s van vrouwen die betaald werk en zorg voor de kinderen willen combineren. Mede vanuit mijn eigen ervaring als werkende moeder wil ik daarom een toegevoegde bijdrage leveren aan het debat rond echtscheiding en armoede. De strijd tussen ex-partners over de verdeling van geld en zorg is geen ver-van-mijn-bed-show. Ik begrijp de oorsprong van de meningsverschillen tussen ex-partners over alimentatie: ze kampen met de gevolgen van hoe het wettelijk systeem rond huwelijk en scheiding is ingericht. Uit interdisciplinair onderzoek blijkt dat het uiteindelijk allemaal gaat over hetzelfde thema: hoe worden zorg en financiën bij gezinnen tijdens en na het huwelijk verdeeld. Ik ben zelf mijn eerste onderzoeksonderwerp.


Auteur: Bregje Dijksterhuis


Deel:         


of lees verder in

Alle edities   Vakgebieden  
             

Reageren





De redactie behoudt zich het recht voor om reacties in te korten of te verwijderen indien daar reden toe is.


Deel:         

Wilt u op de hoogte gehouden worden van nieuwe edities en activiteiten van Blind? Meldt u dan gratis aan voor onze digitale nieuwsbrief: